رنگین کمان

خیلی از این عکس خوشم میاد

نوشته شده توسط رکسانا در ساعت 13:2 موضوع | لینک ثابت

خودم را ساخته ام تا بگويم آنچه را باخته ام ، فراموش كرده ام . زندگي ام را به پاي كسي گذاشتم كه دوستش مي داشتم ولي او هيچ وقت مرا دوست نداشت و چگونه دوستش بدارم آگاه از اين كه هرگز برايش اهميتي ندارم ، به او حق مي دهم شايد او هم مانند من يكي را دوست داشته است... حال از خود مي پرسم : او را براي هميشه دوست خواهم داشت؟ افسوس كه چنين نخواهد بود! او را فراموش كرده ام . من زماني به خود نگريستم كه ديگر سينه ام شكافته ، قلبم فسرده و روحم سپرده شده بود . بايد صبر مي كردم تا زخم سينه ام با نمك خوب شود ، با قلبم چه كار مي كردم براي گرم شدن در آفتاب گذاشتمش اما آتش گرفت ، چاره اي نداشتم نيمي از خاكستر قلب سوخته ام را به آب و نيم ديگر را به خاك سپردم و به يادم ماند كه روحم ، روحم ، روح من هيچ موقع ، هيچ وقت و هيچ زماني از او جدا نشد . يادگار او سوالي است بي انتها : آيا صبر كنم بر او كه بر من صبر نكرد ؟

نوشته شده توسط رکسانا در ساعت 12:59 موضوع | لینک ثابت

خداحافظ همین حالا

خداحافظ همین حالا ،همین حالا که من تنهام

نوشته شده توسط رکسانا در ساعت 12:52 موضوع | لینک ثابت

سلام دوستای خوبم

خیلی وقت بود آپ نکرده بودم  اولین آپم بود که بعد از مدتها کردم امیدوارم که خوشتون بیاد نظر یادتون نره

نوشته شده توسط رکسانا در ساعت 12:46 موضوع | لینک ثابت

با شدتی وحشیانه و جنون آمیز

آ نچنان که قلبم را سخت به درد آورد

آرزو کردم ای کاش هم اکنون همچون مسیح

بی درنگ آسمان از روی زمین برم دارد

یا لا اقل زمین دهان بگشاید و مرا در خود فرو بلعد

اما...نه...

من نه خوبی عیسی را داشتم و نه بدی قارون را.

من یک "متوسط" بی چاره بودم و ناچار

محکوم که پس از آن نیز "باشم و زندگی کنم"

نه..باشم و زنده بمانم.

و در این" وادی حیرت" پر هول و بیهودگی سرشار گم باشم.

و همچون دانه ای که شور و شوق های روییدن در درونش

خاموش می میرد و آرزوهای سبز در دلش می پژمرد

در برزخ شوم این"پیدای زشت"

و آن" ناپیدای زیبا" خرد گردم.

که این سرگذشت دردناک و سر نوشت بی حاصل ماست.

در برزخ دو سنگ این آسیای بی رحمی که...

"زندگی"نام دارد!!!

                                                                                        دکتر علی شریعتی

نوشته شده توسط رکسانا در ساعت 12:37 موضوع | لینک ثابت

عشق چیزی است

    بیشتر از هر چیزی

         داشتنش را دوست داریم

               و بیشتر از هرچیزی

                     دادنش را دوست داریم

   وهیچ کس درنمی یابد  

        که عشق همان چیزی است 

             که همواره داده می شود 

                             و پذیرفته نمی شود

نوشته شده توسط رکسانا در ساعت 1:53 موضوع | لینک ثابت

    به نام آ واز دهنده رقص شقایقها

میان ما ومن همیشه حادثه های تلخ گفتن انتظار بود که هست و یک غرور سرد بی وجدان

 سوار بر من می خواست بشکند که شکست. دلم هوای تورا می کند گاهی، برای اثبات

 ادعای یک انسان میخواست بمیرد که مرد. حالا تو خیلی خوشحالی نه ؟

می خواستم گلا یه های تلخ دوستی مان را حک کنم روی دفتر قلب پر احساس تو که همیشه

یادگار رویش ساقه های انتقام در تک تک ورقهای تقویم روز هایم باشد ولی یادم آمد که تو

 دستهایت را به عشقت سپردی وگفتی دراین دنیا هرگزدر جستجوی دستی برای پاک کردن

 اشکهایش نباشد و اینجا... من تنها ماندم ! نسیم، دستهای تورا از من گرفت وبرد

وهیچ دست دیگری برای نوازش عاطفه های من باز نبود.

نمیدانم کجایی؟! در کجای ذهن پرمخاطره تو دارم پرسه میزنم ، نمی دانم هنوز در آن نگاه

 که سکوتم را می فهمید جایی برای خواب چشمهایم هست یانه! نمیدانم با این همه غم که

 هر روزبزرگی مرا در کالبد خاکی احساسم ، رقم میزنددر قلب سرد وزخمی تو جا می شوم

 یا نه! راستی نگفتی زخمهایت التیام پیدا کرد یا نه؟

خیلی دوست دارم صدایت کنم اما میدانم که دیگر صدای من پرده نازک لاله های گوش

 تورا نوازش نمی کند شاید هم مثل همیشه تنها فریاد مرا به نفع خودت می شنوی تا خوارم

 کنی، خوردم کنی، سنگم کنی و بکوبی ام  به آینه های دق صد انسان گنه کار برای بیداری

 وتفهیم اشتباه من به خواستن اجباری چیزی از خدا به نام عشق!

هزار بار، هزار جاو هزار جا، هزار مرتبه مرد بودنت را با آه وناله وگریه هایم  فریاد زدم

 تو را به خدا فقط همین را بگو هنوز آنقدر مرد هستی که کنار گریه های من اشک بریزی یا

 نه توهم مثل همه شدی ماکت یک مرد کاغذی که در رگهایش خون کاغذی جاریست

نوشته شده توسط رکسانا در ساعت 3:52 موضوع | لینک ثابت

صحنه های زشت و زيبا در تما شا خانه دنيا ,                                        

فراوان است.                

چهره ارای جهان                                                   

نقش افرين عشق و مرگ ,                

صحنه ها را کار گردان است

عشق ,

هستی بخش روح کا ئنات

مرگ ,

سازمان ساز قا نون حيات .

*****************************************************

نوشته شده توسط رکسانا در ساعت 17:46 موضوع | لینک ثابت

*****************************************************

هر که بر لوح جهان نقشی نيفزايد ز خويش ,

بی گمان چون نقش پا محو است در موج فنا

نقش هستی ساز بايد نقش بر جا ماندنی

تا چو جان خود جهان هم جاودان دارد تو را!

****************************************************

نوشته شده توسط رکسانا در ساعت 17:43 موضوع | لینک ثابت

جغد بارون خورده ای تو کوچه فریاد می زنه

زیر دیوار بلندی یک نفر جون میکنه

کی می دونه تو دل تاریکه شب چی می گذره

پای برده های شب حصیر زنجیره غمه

دلم از تاریکی ها خسته شده

همه ی در ها به روم بسته شده

من اسیرسایه های شب شدم

شب اسیر تور سرده اسمون

پا به پای سایه ها باید برم

همه شب به شهرجنون

دلم از تاریکی ها خسته شده

همه ی در ها به روم بسته شده

چراغ ستاره ی من رو به خاموشی می ره

بین مرگ و زندگی اسیر شدم باز دوباره

تاریکی باپنجه های سدش از راه می رسه

توی خاک سرده قلبم بذر کینه می کاره

دلم از تاریکی ها خسته شده

همه ی در ها به روم بسته شده

مرغ شومی پشت دیوار دلم

خودش واین ورو اون ور می زنه

تورگهای خسته ی سرده تنم

ترس مردن داره پر پر می زنه

دلم از تاریکی ها خسته شده

همه ی در ها به روم بسته شده

دلم از تاریکی ها خسته شده

همه ی در ها به روم بسته شده

دلم از تاریکی ها خسته شده

همه ی در ها به روم بسته شده

نوشته شده توسط رکسانا در ساعت 18:38 موضوع | لینک ثابت

من / عشق

پاك                  يعني

سرزمين                      لحظه

يعني                                 بيداد

عشق                                     من

باختن                                                            عشق

جان                                                                          يعني

زندگي                                                                               ليلي و

قمار                                                                                  مجنون

در                                  عشق يعني ...           شدن

ساختن                                                                                   عشق

دل                                                                                       يعني

كلبه                                                                           وامق و

يعني                                                                      عذرا

عشق                                                              شدن

من                                     عشق

فرداي                                يعني

كودك                          مسجد

يعني               الاقصي

عشق /  من

عشق                                       آميختن                                           افروختن

يعني                              به هم        عشق                             سوختن

چشمهاي                      يكجا                    يعني                        كردن

پر ز                 و غم                            دردهاي             گريه

خون/ درد                                                    بيشمار

عشق                                     من

يعني                             الاسرار

كلبه                    مخزن

اسرار     يعني 

نوشته شده توسط رکسانا در ساعت 20:5 موضوع | لینک ثابت

^{تو در من آتشی هستی که خاموشت نخواهم کرد} 

کاش می‌توانستم وجودم را عاری از هر تعلقی بکنم، عاری از هر

بندی.....هر چیزی که تورا می آزارد و مرا....

کاش لازم نبود که تنم را با لباسهای رنگ و وارنگ بپوشانم.....

کاش هيچ بندی پاهايم را نبسته بود. کاش هيچ ديواری نبود...هیچی حجابی نبود.....

کاش هيچ منی نبود، هيچ تویی نبود، هيچ خودخواهی نبود، منیتی

نبود.....

کاش هيچ مذهبی نبود، هيچ آيينی نبود، کاش هيچکدام از اين

ايدئولوژی‌های مسخره نبودند.....

کاش هيچ مفهومی نبود، هيچ کلامی نبود، هيچ تعريف و توصيفی نبود...

کاش هیچ پایبندی نبود، هيچ پوششی نبود.....

کاش هیچ سنتی نبود ٬ قانونی نبود٬ حد و مرزی نبود٬  تعهدی نبود.....

کاش بیمی نبود٬ رسوایی نبود ٬ شرمی نبود .....

کاش هیچ تنی نبود٬ اندامی نبود ٬چشمی نبود.....

کاش هیچ قالبی نبود چهره ای نبود زیبا رویی نبود اصلا زیبایی نبود.....

کاش هیچ بندی نبود٬ بندیی نبود٬ زندانی نبود.....

اگر هيچ کدام از اينها نبودند، نازنینم !! تورا درس عاشقی می

آموختم!!!.....

اصلا کاش نبودم نبودی کاش نمی آمدم و نمی آمدی.....کاش برای

همیشه می رفتیم ٬ به اعماق زمین...به اوج آسمان... کاش توان پرواز

داشتی ...کاش می توانستی زمین و زمینیان را رها کنی .....گفته

بودی بهشت را نمی توان بر زمین آورد ... نازنینم ! با تو زمین نیز بهشت

می شود ٬ اصلا خود خود بهشت است.....و بی تو بهشت برین ٬دوزخی

بیش نیست ..... راستی چرا نیستی ؟ چرا من از تو می گریزم ؟

نوشته شده توسط رکسانا در ساعت 18:11 موضوع | لینک ثابت

آه ...چقدر می خواهمت ... با تمام وجودم در

جستجویت هستم... افسوس که همه ی لحظه های

 با تو بودن و به تو اندیشیدن را باید در گورستان خاطراتم

زیر خروارها درد و رنج بی تو بودن مدفون کنم... تمامی

 رنگهای رنگین کمان احساسم با گذشتن از تو بی رنگ

و بی رنگ تر میشوند ...چقدر به تو اندیشیده ام ... چقدر

تو را در خیالم به زیباترین شکل نقش زده ام ....راستی

من چه میخواهم ؟ آیا فقط تو را ؟....آیا مشکل داشتن

توست ؟...آی ی ی ی کجایی ؟ خدای همیشه و

همه جا و همه کس... لختی مرا تنها بگذار با آن

چشمان سحر آمیز ت ...لختی شمع وجودت را به من

واگذار تا ببینی پروانگی کدام است...و سوختن پرهای 

پروانه چه رنگی است ....تا بیاموزمت سوختن و خاکستر

شدن را .... .... لختی بیا تا ببینی عاشقانه زیستن

را ...عاشقانه مردن را ... وه ! چه سر مستم .....وه !

چقدر می خواهمت..... میشنوی صدای فریادم

را .....می بینی نیازم را .....بوی سوختنم را می شنوی ؟؟؟

نوشته شده توسط رکسانا در ساعت 18:3 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط رکسانا در ساعت 17:17 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط رکسانا در ساعت 13:26 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط رکسانا در ساعت 1:59 موضوع | لینک ثابت

 سايه حق
سلام عشق
سعادت روح
سلامت تن
سرمستي بهار
سکوت دعا
سرور جاودانه
اين است هفت سين آريايي
نوروز مبارک

نوشته شده توسط رکسانا در ساعت 1:59 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط رکسانا در ساعت 1:58 موضوع | لینک ثابت

تبریک عید

نوشته شده توسط رکسانا در ساعت 16:18 موضوع | لینک ثابت

دلم گرفته است
دلم عجيب گرفته است
و هيچ چيز
نه اين دقايق زيبا كه روي شاخه نارنج مي شود خاموش
نه اين صداقت حرفي كه در ميان دو برگ اين گل شب بوست   نه هيچ چیز                                                                                                                                    مرا از هجوم خالي اطراف نمي رهاند

نوشته شده توسط رکسانا در ساعت 12:17 موضوع | لینک ثابت

علم و حکمت زاید از لقمه حلال ... عشق و رقت آید از لقمه حلال
چون ز لقمه تو حسد بینی و دام ... جهل و غفلت زاید آن را دان حرام
هیچ گندم کاری و جو بر دهد ... دیده ای اسبی کره خر دهد
لقمه تخم است و برش اندیشه ها ... لقمه بحر و گوهرش اندیشه ها
زاید از لقمه حلال اندر دهان ... میل خدمت عزم رفتن آن جهان

نوشته شده توسط رکسانا در ساعت 12:13 موضوع | لینک ثابت

چنين گفت زرتشت: عاشق عاشق شدن باش و دوست داشتن را دوست بدار از تنفر متنفر باش به مهرباني مهر بورز با آشتي آشتي كن و از جدايي جدا باش

نوشته شده توسط رکسانا در ساعت 1:59 موضوع | لینک ثابت

اين جمله هميشه يادت باشه : زندگي گل سرخئ است که گلبرگهايش خيالي وخارهايش واقعي است

عشق يعني خون دل يعني جفا عشق يعني درد و دل يعني صفا عشق يعني يك شهاب و يك سراب عشق يعني يك سلام و يك جواب عشق يعني يك نگاه و يك نياز عشق يعني عالمي راز و نياز

امروزواقغیتی است از فریب لحظه های دیروز تو،والبته در عبور از کوچه فردا حقیقتی خواهد گشت از آنچه تودگر از آن گذر نموده ای و اینک آن را زندگی می پنداری

 هركجا كه عشق بزرگى وجود دارد، معجزات بزرگى اتفاق مى‌افتد

نوشته شده توسط رکسانا در ساعت 15:56 موضوع | لینک ثابت

عشق چیزی است بیشتر از هر چیزی داشتنش را دوست داریم و بیشتر از هرچیزی دادنش را دوست داریم وهیچ کس درنمی یابد که عشق همان چیزی است که همواره داده می شود و پذیرفته نمی شود

نوشته شده توسط رکسانا در ساعت 16:52 موضوع | لینک ثابت

سر خود را مزن اينگونه به سنگ
دل ديوانه تنها، دل تنگ!

منشين در پس اين بهت گران
مدران جامه جان را، مدران!

مکن ای خسته، در اين بغض درنگ
دل ديوانه تنها، دل تنگ!

پيش اين سنگدلان قدر دل و سنگ يکيست
قيل و قال زغن و بانگ شباهنگ يکيست

ديدی آن را که تو خواندی به جهان يارترين
سينه را ساختی از عشقش، سرشارترين
آن که می گفت منم بهر تو غمخوارترين
چه دلازارترين شد! چه دلازارترين؟

نه همين سردی و بيگانگی از حد گذراند،
نه همين در غمت اين گونه نشاند؛
با تو چون دشمن،دارد سر جنگ!
دل ديوانه تنها، دل تنگ!

ناله از درد مکن
آتشی را که در آن زيسته اي،سرد مکن
با غمش باز بمان
سرخ رو باش ازين عشق و سر افراز بمان
راه عشق است که همواره شود از خون،رنگ
دل ديوانه تنها،دل تنگ!

                                                                             فریدون مشیری

نوشته شده توسط رکسانا در ساعت 1:56 موضوع | لینک ثابت

^{دلم با بودن تو دشتی سر سبز پر از گلهای احساس عشق بود... ولی با نبودنت یکباره به کویری ترک خورده پر از خارهای خود رویش بیابانی شد... دلیلش را خودت بهتر از من میدونی دیگه لازم نیست تکرار کنم... بازم یک سوال تکراری؟    الهه ی من چرا رفتی؟ چه آسون من از یاد تو رفتم... چه آسون... باورم نمیشه این همون الهه است که روزها وشبهاش با یاد من سپری میشد. این همون الهه است اگه یک وقت نبودم برای نبودنم غصه می خورد. الان که تو اوج نبودنم به فکرم نیست. الان که بیشتر از همیشه به محبتش نیاز دارم پیشم نیست. من که باورم نمیشه؟ اصلا واسم سوال شده چرا رفت؟ آخه من چیکار کردم که باید تاوان پس بدم... یک سوال ازت دارم؟ من جواب این دلو چی بدم. بهش بگم تو کجا رفتی...! ای دل بمیر نمیدونم کجاست؟ میدونم خیلی وقته مردی دلم... بیشتر از اینا بمیر تا دیگه بهونه اش را نگیری دیگه سراغشو از من نگیری... بسوز بساز با این زندگی... ای کاش در این ماتم کده یک ذره مهربونی بود ای کاش... ای کاش دیگه کارم به جایی نمی رسید که دیگه حوصله انتظار را هم نداشته باشم... ای کاش... من لابد بد کردم که بد می بینم. من دوست داشتم دوستم داشتی مثل قدیما. اگه خبری ازم نمیشد نگرانم میشدی ولی الان چی؟ روزها می گذرند پی در پی سراغی از من نمی گیری. آخه درسته گفتن عاشق تنهاست... ولی نه تا این حد که روزی صد بار آرزوی مرگش را بکنه...}

نوشته شده توسط رکسانا در ساعت 16:17 موضوع | لینک ثابت

^{دریاب مرا که دل کویریم هنوز در عطش بارانه... دریاب مرا که دل دریایی من بد جوری داره به مردابی شوم و پر از سکوت تبدیل میشه... دریاب مرا و باری دیگر با من سخن بگو ای تنها هم نفس آینه... دریاب مرا و مرا را رها کن از زندان بی تو بودن... به خدا هر جا که تو باشی واسم بهشته... برگرد پیشم تا چشمام دوباره هاله ای از نور بگیرن... برگرد و زندگی تاریکم را به سپیدی و روشنایی سوق بده... برگرد پیشم... نمیدانم با چه زبانی باهات صحبت کنم (تا پیام من دوستت دارم بهت برسه...) با زبان دل باهات حرف میزنم... زبانی که الفبای اولیه اش را از خود تو یاد گرفتم... تو به من عشق را آموختی ولی قصه عشق را در من ای استاد گرامی تمام نکردی... تو شبنمی بودی که بر روی دلم نشستی ولی خیلی زود سرازیر شدی... دلم می خواد همیشگی باشه قصه عشق تو و من ... دلم می خواد به همه بگم تنها تویی نیازم... من قلبم را به تو هدیه دادم وتو هم قلبتو هدیه دادی ولی من قبل از اینکه بخوام وارد قلبت بشم تو قلبتو پس گرفتی... و منو در حسرت داشتنش گذاشتی... ولی با همه نامهربونیات خوشحالم که افتخار اینو داشتم که برای لحظاتی بهم تقدیمش کنی... و من دل خوشم هنوز به گذشته ی پر شکوه...}

نوشته شده توسط رکسانا در ساعت 16:10 موضوع | لینک ثابت

دستهايم را تنها تو بگير ...

شعرهايم را تنها تو بخوان

…  و مرا صدا كن

به تماشاي بهاران در باغ به فرود برف بر روي درختان غريب

به گذر از راهي پر برگ در فصل خزان

اين خزان كه چنين مي گذرد مي توانست بهاران باشد

چه زمستان ملال انگيزي در راهست

باز هم ريزش برف

باز هم شر شر باران در شب باز هم يك شب طولاني

باز هم پنجره اي بسته و دستاني سرد باز هم خيره شدن به در و ديوار اتاق

سال ها پيش زمستان هم زيبايي داشت

خنده ها خنده ديگر بود

دختري بود كه در خاطره هايش در شب به تو مي گفت سلام

و به همراه تو مي رفت به مهماني گنجشك هاي كوچك باغ

نوشته شده توسط رکسانا در ساعت 4:14 موضوع | لینک ثابت

نورها سنگين اند
رنگ ها بی روحند
و فردا هرگز انگار نميخواهد بيايد
من کنار آن پنجره ی قديمی
(معراج گاهمان يادت هست؟)
هنوز منتظرم تا آمدنت را از دور ببينم
و دلم از شوق اينکه تو الان دزدکی صدايم ميزنی در سينه بلرزد
صدای پايت هنوز در گوشم بهترين آهنگ است و
مژده ی آمدنت بهترين سوقاتی
آخرين روز رفتنت را خوب به ياد دارم
شعری که خواندی ...
(هنوز گرمی آن احساس گونه هايم را سرخ ميکند)
و قولی که دادی...
قصه هايی که از دريا برايم ميگفتی
که دنيای ديگری است و
روزی به من نشان خواهی داد چگونه بايد دوست بود، چگونه بايد عشق ورزيد 
چطور فراموش کنم قطعه ی بهشتی را که به من هديه دادی
از همان روز منتظرم       منتظر آمدنت
تا شايد سؤالی را که روزگار هر روز به سنگينی دردش می افزايد از تو بپرسم
همان سؤال...
بپرسم : محبوبم ، خودمانيم، قرار ملاقاتت با خدا انقدر مهم بود؟!

نوشته شده توسط رکسانا در ساعت 3:13 موضوع | لینک ثابت

شايد خار رها شده و فراموش شده کوچکی بيش نباشم
اما دريا...
دريا تنها آرزويم است
شايد گل زيبا و خوشبويی نباشم
شايد درخت سپيدار محبوب تر باشد
اما شما...
سنگ های سنگين
شما که قلبتان پر از کينه است
هيچ وقت طعم تلاطم رود را نخواهيد چشيد
آن گل زيبای سحر کننده،غرق در افسونگری خود اسير است
و سپيدار محبوبتان روزی از آرزوی رسيدن به آسمان دست ميکشد
اما من ...
همان خار رهای کوچک ته رود
سبکبال،غوطه ور و آزاد
روزی به دريا خواهم رسيد

نوشته شده توسط رکسانا در ساعت 3:7 موضوع | لینک ثابت